خدا نصیب هیچ کسی نارفیق نکنه ...

زمین گرم هم کمته ، کمته آتیش خدا ، بوسه مرگ رو بچشی ، بندت بشه جدا جدا ...

زمین گرم هم کمته ، تو که میگفتی من سرم ، کی میشه اون گلوت رو با د̗شنه نامردی بد́رم ؟

تو که ندیدی خورشید رو ، پس چرا میخوای بتابی ؟ مگه تو فردا نمیخوای تو یه وجب جا بخوابی ؟

آخه چیکار کرده با من ، ریشمو از جا میکنه ، وقتی نفرین میکنم ، برگرده خودمو بزنه ، هر کاری میخوای میکنی ، زل میزنی میگی اینو باش ، زخم زبون هم که زدی ، حالا دیگه نمک نپاش ، یه جوری حرف هم میزنی ، که من ازت بدم بیاد ، آخه یه ذره فکر کنی کی دیگه حالا جز من میاد ؟

حالا هر جا که هستی ، پای هر کی نشستی ، بدون این رسم رفاقت چندین و چند ماهمون نبود ، آخه نبود ، آخه این قلب خسته ، پای یکی نشسته ، اما بدون که نمیدونست میخواد بشکنه خیلی زود ، خیلی زود ...

آخه ای زخم کاری ، چرا آروم نداری ؟ چرا میسوزی و میسازی و میگی دردی نداری ؟ بگو ... آخه بگو ...

درد نفرین تو از درد این زخم کاری حتی دردهایی که تو ، تو زندگی خود داری بدتره ، ای دو رو ...

خوب گوشاتو باز کن میشنوی ، صدای خرده های من ، صدای پر رو که میگه دلت میخواد بازم بزن ، یادته بردی با خودت دلمو باز اسیری ، خیالتو راحت کنم ، نمیمیرم تا نمیری ...

تو که واسه مردم همش آسمونه بی دریغی ، باید بگم خدمتتون ، نارفیقی ... نارفیقی ... یادم نمیره حرفاتو ، یادم نرفته تا هنوز ، یادمه آتیشم زدی ، رفتی عقب گفتی بسوز ...